Kar(1)
  Ah benim elleri kınalı kuzum.Anası gibi bahtı karalım.Ne vardı bu kar kıyamette hastalanacak.Ağlama yavrum ne olur.Canın yanıyor biliyorum ama anan ne yapsın.Dışarda kar kıyamet.Sanki benim yüreğime yağıyor,simsiyah..
Ben de böyle bir havada doğmuşum.Anamı kasabaya zor yetiştirmişler.Az daha ikimizde ölüyormuşuz.Kör olası doktor zor kurtarmış.Çok lazımdı sanki.
Bu beyazlığa tutsağız biz,elleri kınalım.Hastalık bile bize haram.Canın acıyor biliyorum.Bu kar da sanki benim yüreğime yağıyor kor,kor..
  Şimdi seni sararım,ellerimle dokuduğum kilime,babanla koyarız kızağa doğru kasabaya.Üç,dört saat şunun şurası.Çıkarız doktor amcaya hemen ilacını verir iyileşirsin kara gözlüm.Biraz daha dayan ne olursun, Giden iki bebemden sonra senin acına dayanamam gayri.Şu zalim kara yenik düşmeyelim artık tanrım...

KAR(2)
  Dışarıda lapa lapa kar.Ne de güzel yağıyor ayol.Köşk sıcak ama,şömineyi de yaktırayım bir güzel.Buz gibi bir kadeh beyaz şarap oh ne keyif.Aman ne keyfi...İşkolik yaşlı anlayışsız bir koca. Varsa,yoksa iş,iş..Şimdi bizim kızlarla dağda olmak vardı.Burada köşke tıkıl kal.İsviçre de ne güzeldir şimdi kim bilir.Yeni kayak takımlarımla da ne hava atardım ama..Kıskançlığından beni de yalnız göndermiyor. Bu hafta sonu da götürmesin ben yapacağımı bilirim ona..
 Ayşe...çabuk vizonumu getir.Şöföre de söyle arabayı hazırlasın.Çok sıkıldım vallahi,bari biraz alış veriş yapayım. Kar da inşallah hafta sonuna kadar yağar da,bende  rahat,rahat bir kayak yaparım.

KAR(3)
İşte bu sonbahar da bitti.Tıpkı benim hayatım gibi Kış da geldi işte.Neyse kısmette bu kışı da görmek varmış.Evden kar ne güzel görünüyor.ama dışarısı nasıl soğuktur kimbilir
Hanım kahvemi getirse de içip yollara düşsem.O da iyice kocadı artık. Benim romatizmalarda bu soğukta iyice azmasa bari.Otobüsü çok beklermiyim acaba.Trafikte sıkışıktır şimdi
Gençliğimde bu şehir ne kadar güzeldi.Böyle kalabalık yoktu.Herkes birbirine selam verir saygı gösterirdi.Tranvaylar,masmavi bir denizde süzülen vapurlar, gülen insanlar.Kar bile daha beyaz yağardı sanki...Ya şimdi
  Otuz beş sene memuriyet.Şimdi emekli olunca bu sobalı küçük evde geçiyor ömür.Olsun.Üç tane aslan gibi evlat yetişti Kimseye muhtaç olmadan.bir memur maaşıyla. Hanımın da gayreti olmasa olmazdı zaten..Arada bir takılsa da herkes köşeyi döndü bir sen beceremedin diye,
boşver..Allah,devlete zeval vermesin.Evlatlar da kendi telaşelerinde zaten
Bize ayıracak pek vakitleri olmuyor .Canları sağ olsun.
Hanım senin kahveyi getireceğin yok Paltomu verde maaş kuyruğu iyice kalabalık olmadan,yola koyulayım.

KAR(4)
  Anne,Anneciğim ne olur uyan artık.Dışarıda lapa,lapa kar yağıyor.Okullarda tatil.Ben kartopu oynamak istiyorum.Hadi anne çabuk.....

KAR(5)
 Deprem bölgesin de kar yağışı ve soğuk devam ediyor.Kızılay battaniye ve çadır yolladı......
..

Kadın tek başına ormanda dolaşırken buldu onu.Yalnızlıklarını birbirine sarılarak unutan,çalıların arasında.Boynu yeşil alacalı,küçük bir yavru kuş.Kanadının biri kırılmış,acıyla titreyerek,ürkek öylece yatıyordu.Kadın görmese kimbilir hangi hayvana yem olacak ya da ölecekti.
     Kadın incitmekten korkarak,sıcacık avucuna aldı kuşu.Evi ormanın hemen dışındandaydı.Kütüklerden yapılmış,tek katlı evi,sığınağı.Yıllar evvel anılarını,sevgilerini bohçalayıp geldiği yeni dünyası. Yalnız doğayla,yeşillerle paylaşılan başka bir yaşam.Ölmesin diye dualar okuyarak,evine getirdi kuşu.Kanadına kendi yaptığı ilaçları sürdü,sıkıca bağladı.İyileşmesi için günlerce uğraştı,sabırla bekledi.Serin bir bahar akşamı,kadın güneşin ağaçların arasından veda edişini seyrederken, kuş uçarak geldi tam kalbinin üzerine kondu.Kadının kalbinin çırpınışları kuşunkiyle bbibirine karıştı..Bir ateş topu oldu.
    Kadın kuşu hiç kafese koymadı. Özgür bıraktı.Evde bahçe de dilediğince uçuyor,şarkılar söylüyor,yorulunca da sıcak avucun da ya da omuzunda uyukluyordu.En büyük eylencesi de ormandan yapraklar,çiçekler getirmekti.Küçük gagasıyla onları taşıyor kendince kadına armağanlar veriyordu.Bazen kadın yatağında,tırtıllar,böcekler bile buluyordu..
    Kadın kendi seçtiği yalnızlığının,bu küçük varlıkla nasıl dolduğuna,renklendiğine şaşırıp,her geçen gün daha da bağlanıyordu ona.
      Zaman böylece aktı geçti.Kuş serpildi,büyüdü.
      Bir gün kadın kuşu avucuna aldı.Sevdi,okşadı.İyileşen kanadının üzerine,YÜREĞİNİN BOYASIYLA,kocaman SEVGİ sözcüğünü yazdı.'Artık gitme zamanın geldi.Bu evin bu ormanın dışında,kocaman bir dünya var.Seni alıkoyma bencilliğini yapamam.Git,gör,tanı öğren.Sevgi özgürlüktür.Sevgilerine sahip çıkmaktır.sevdiklerine değil..Eğer geri dönersen ben hep buradayım ve seni sevmekten asla vazgeçmem.Sen nasıl mutlu olursan ol  bu benim de mutluluğum olur'.
     Kuş anladı.Aslında gitmeyi hiç istemiyordu.Kadının ona verdiği karşılıksız,özgür,güven dolu sevgiyi böylesine bulamayacağını hissediyordu.Ama onu dinledi.Kadının yaşlarla ıslanmış yanağına küçük gagasıyla bir öpücük kondurdu Kendisi için bilinmez bir dünyaya doğru uçup gitti.Kanadında ki SEVGİ sözcüğü her kanat çırpışında,gökyüzünün sonsuz mavisiyle sanki dans ediyordu.
     Kadın yine de özlemle bekledi,bekledi.Onu özlüyor,arıyor ama pişmanlık duymuyordu.'Ben yaşadığımca yaşadım.Seçimimi kendim yaptım.Artık kavga,karmaşa dolu bir dünya istemiyorum.Kırgın ve yorgun gönlüm burada huzurlu. Ama o çok genç.Hayata yeni başlıyor.En azından seçme hakkı olabilmeli. ve kendini yaşamalı.
      Sonra bir sabah,güneşin ilk ışıklarıyla aniden uyanıverdiKuş pencerenin önündeydi.Camın arkasında bitkin,yorgun seven gözlerle öylece bakıyordu.Kadın seviçle pencereye koştu,kuşu avucuna aldı.İşte geri dönmüştü.Ama iyileştirdiği kanat iki yerinden kırılmış,sallanıyordu.YÜREĞİNİN BOYASIYLA yazdığı sevgi sözcüğünün yalnızca SEV hecesi duruyordu.
     Kadın hüzünle mutluluk gelgitlerinin arasında durmadan döndü, döndü diye tekrarlıyordu içinden
      Kırık kanadı iyileştirmek için çok uğraştı kadın.Ama kuş bir daha hiç uçamadı Olsun kuş çok mutluydu artık.Ölene kadar beraberlerdi.
      Kadın kuşun ondan ayrı geçen zamanda ne yaptığını hiç öğrenemedi.
       Kuş hiç bir yere gitmemişti günlerce ormanda beklemiş hep kadını gözlemişti.Sezgileriyle yaşadığı dünyanın dışındaki tehlikeleri biliyor Ve böylesine bir sevgiyi bulamıyacağını hissediyordu.Bekledi,bekledi,tıpkı kadın gibi.Sonra kadının penceresinin önündeki ağacın dallarına vura,vura kırdı kanadını.Tam da pencereninönüne düşmüştü allahtan.
         Kadın asla bilmedi....Kuş hiç pişman olmadı..

         Cansın Erol..