İnsanı doğayı ailemi dostlarımı vatanımı hep sevdim
Ama evlatlarımı ve çocukları
Ben onlarla,karşılıklı yanlış ve doğrularımla büyüdüm.Her şeyi onlarla öğrendim.İçimde tanrının bahşettiği duygu olan sevmeyi de
Sevgim sizlerle beraber büyüdü ve olgunlaştı.İnsanları olduğu gibi değiştirmeden,karşılıksız,çıkarsız sevmeyi,bağışlamayı,bağışlanmayı öğrendim.Siz bana tanrının sunduğu en büyük mücizesiniz..İnsanlar yaşam boyu hatalar yapabilirler.Genç hatalarıyla olgunlaşırsa ve örnek alırsa bu tecrübedir.Yeter ki telafisi olmayan yanlışlar yapılmasın.
Ben sizleri kendi doğrularımla ve daha kendim öğrenirken yetiştirmeye çalıştım.Ama biliyorum ki siz kendi doğrularınızda benim eksiklerimi de telafi edeceksiniz.
Çünki bu gün mutluysam, bunda sadece benim değil,sizin çabalarınızın da emeği çok büyük.
Bana bu duyguları tattırdığınız için size sonsuz teşekkürler ediyor ve saygı duyuyorum evlatlarım..
Minnet ve şükranlarımı da yaradanıma

Karmaşık bir trafikte araç sürerken,neden radyoyu açıp müzik dinliyorsak, Eve dönüş yolunda erguvan rengiyle kenti kucaklayıp batan güneş neden bizi alıp uzaklara götürüyorsa, Bir fincan kahveyi dost elinden alırken haz duyuyorsak, Bildik bir bakışın derinliklerinde ne buluyorsak, Sakin,masmavi bir denize bakarken ufka dalıyorsak, Bir çocuğun gülüşünde mutlu oluyorsak, Yapayalnız bir insanın içine dolup yazılan satırlarla yalnızlığını unutturabiliyorsak, Yani bize bizi ne getiriyorsa işte odur şiir.....

Cansın Erol

Bir yaşam masalın da doğuyor,büyüyor ve...... Ölümlü olduğumuzu biliyor,ama ölümden korkuyoruz. Bir ölümlüyü dünyaya getirip,sonra onun ölmesinden korkuyoruz. Hayatı yaşanır kılan sevgileri bir yana koyup,egoları,hırsları,kavga ve düşmanlıkları,besleyip,hem kendimizin,çocuklarımızın insanların,yaşamını zehir edip,sonra da şikayet ediyoruz.Sanki ikinci bir yaşam şansımız varmış gibi.Eğer yaşlanma şansımız varsa,yaşlılıktan,ölümden,korkuyor korkuyoruz,, Yaşam nedir ki, Bir avuç mutluluk, Acı ve hatıralar.. Ben korkmam ölümden, Sevgisizlikten korktuğum kadar.. Kuvvetliyken gençken,zayıfı ezip, yaşlanınca, aciz kalınca,şikayet ediyoruz.,, Çocuklar,gençler,sevgiler,aşklar,şefkat vefa,zorlukların ve acıların panzehiri aslında. Yaşlanmak=İhtiyarlamak=korku,ölüm. Yaşlanmak=Yaş almak,olgunlaşmak,erdemleri büyütmek. Ölüm nasıl olsa var.Üstelik,çocuk,genç,yaşlı demeden istediği an kapımızı çalabiliyor. Yaşlanmak,beden ve kafa sağlığı yerin de olan insan için ne büyük bir ödül ve şans.Anlamak,empati yapabilmek.Sevmek,sevmek sevmek..Acı tatlı anılarıyla,yaşamın imbiğinden geçebilmek,koyulaşmak,durulmak Ama yine de yaşamın sırrını anlayarak,çoşkuyla bakabilmek.. Takma dişlerinle,içilen bir kahvenin,çayın lezzetini damağında duyabilmek. Bütün çocukları,gençliği,insanlığı hissetmek.Ağrıyan bacaklarınla onları bütün kalbinle ruhunda taşımak. Sahaflar çarşısını bilirsiniz..Orada aradığınız belki de çoğunu hatırlamadığınız,eski eserleri,plakları,evrakları bulabilirsiniz.Bir geçmiş hazinesidir orası. Ben zaman,zaman içimdeki sahaflar çarşısına iner,gezinirim.Bazen hüzün bazen mutlulukla.Hepsini tozunu alır,dalar giderim.orası çocukluğum,gençliğim,sevgilerim,mücadalelerim,hatalarım,kazançlarım,kaybettiklerimle doludur.Onları tekrar,tekrar okur,kalbimde ki ruhumdaki,resimlerini görür,şiirini,müziğini dinlerim. Oradan dış dünyama çıktığım zaman,evvela bana bunları biriktirecek zamanı ve yaşama şansını verdiği için,Tanrıma şükrederim.İçimde ki çocuğa da.. Yaşanmamış,çocuklukların,gençliklerin,insanlığın olduğu geçici bir dünya da, yaşlanmaktan ve ölümden bu kadar korkmanın,benim için çok fazla bir lüks olduğunu düşünürüm. Vaktiyle sevgilerini gerektiği gibi,ekemeyenlerin,korkusudur bence yaşlanmak...........

Cansın Erol